Het paard- of ponyras Irish Cob, dat voor het grootste deel bestaat uit bonte paarden, de zogenaamde piebald (witte vlekken op zwart) of skewbald (alle andere bonte combinaties) was niet zo populair en werd voornamelijk gehouden door de Reizigers (zigeuners) De hardheid, soberheid, het uithoudingsvermogen en het temperament van dit bonte ras maakte het een ideale partner voor de manier van leven van dit nomadische volk. In het buitenland(dus ook hier) wordt de Irish Cob ook wel de zigeuner cob, de Tinker Cob, de Ierse Tinker, de zigeuner vanner en de traditionele cob genoemd.

In vroeger tijden verdienden de zigeuners voornamelijk de kost door handel in paarden en antiek. De zigeuners met hun kleurrijke wagens (of vans zoals ze ook wel werden genoemd) en hun al even kleurrijke paarden waren in die dagen een vertrouwd gezicht. Ze waren een redelijk welvarende bevolkingsgroep, die veel bezittingen hadden, waaronder een niet onaanzienlijke hoeveelheid mooie gouden juwelen. Ook hun paardentuig was vaak prachtig versierd.

Het woord Tinker is afgeleid van het woord tin. Tinkers waren ook reizende ambachtslieden, maar geen zigeuners. Zij waren de afstammelingen van de arme boeren die in vroeger tijden door de wrede landeigenaren uit hun woningen waren verdreven. Zij verdienden de kost met het lappen van potten en pannen, het werken met metalen, waaronder tin, was hun stiel. Deze mensen legden niet zulke afstanden af als de zigeuners en woonden meestal in tenten. Tinkers stonden niet bekend om het handelen in en fokken van paarden.

Meestal reed de echtgenote of een familielid de woonwagen, die werd getrokken door hun trots en glorie, een Irish Cob merrie. Deze merrie werd "dolly" merrie genoemd. De echtgenoot reisde vooruit met een platte kar die meestal werd getrokken door een kruising Irisch Cob/Draver. Deze dieren stonden bekend om hun uithoudingsvermogen en snelheid en konden in korte tijd grote afstanden afleggen. dit was natuurlijk van belang voor de efficiënte uitoefening van het familieedrijf. Tegenwoordig wordt het weg-racen door deze mensen als een soort traditie beoefend enerzijds als onderlinge wedstrijd maar ook op een serieuze manier omdat de snelste paarden veel geld waar zijn.

Als de Travellers een effen gekleurd paard fokten werd deze vaak gekocht door de boeren. De kleine, maar compact gebouwde paardjes werden aan het werk gezet op het land. Veel van deze dieren, die niet geschikt bleken voor dit werk werden van hun beharing ontdaan en door de boeren gebruikt voor de jacht. Het is daarom hoogst waarschijnlijk dat de Irish Cob een sterke inbreng heeft gehad bij de ontwikkeling van de Ierse Hunter (het Ierse Jachtpaard). Als de effen gekleurde paarden van de boeren een bonte nakomeling kregen dan hielden deze hem niet zelf, maar ze verkochten het veulen of gaven het weg aan de Travellers. Veel van deze veulens waren kinderen van heel goede hengsten.